W trosce o naszych młodych widzów prosimy o przestrzeganie ustalonej dla spektakli dolnej granicy wiekowej.
W indywidualnych przypadkach (np. dzieci szczególnie wrażliwych) rekomendacja wiekowa może okazać się zaniżona.

Scena na Piętrze
Spektakl dla widzów dorosłych
czas: ok. 50 min
PREMIERA
11.04.2026 | 17:00
Czym jest dziś spokój? Czy da się go mieć, zachować, obronić? A kiedyś – czy będzie się dało? Skoro nasza rzeczywistość w tym tygodniu jest inna niż była w poprzednim i inna niż będzie w następnym? I nie ma szans, żebyśmy zdążyli się do niej przystosować? Czy nadmiar bodźców strzelających w nasz system nerwowy kiedyś się zatrzyma, wycofa, odpuści?
A może, jeśli chcemy przetrwać we względnej równowadze, musimy się zamknąć w komorach deprywacyjnych lub... nauczyć przed tym bronić. Teraz. W pojedynkę. Na własny użytek.
Może skuteczna ochrona własnego układu nerwowego stanie się za chwilę jedną z najważniejszych i najtrudniejszych do opanowania umiejętności. Może już nią jest. Może niedługo powstaną nowe kierunki studiów, wieńczące naukę tytułem „magister ciszy”.
Nie pozwólmy, żeby nasz telefon nas zjadł, żeby wielkie jak państwa firmy wykształciły nam neuronalne szlaki, które ostatecznie wywiodą nas daleko od nas. Zmieńmy to. Od jutra. I razem.
Chcę, żeby nadmiar informacji został opodatkowany. Żeby proceder separowania nas od nas stał się nielegalny.
Chcę, żeby zwierzęta i drzewa przejęły władzę nad światem. Chcę, żeby w mieście rosły łąki, żebyśmy się siebie nie bali. Żebyśmy nie mieli imion. Chcę, żebyśmy się pozdrawiali, mówiąc nie śpiesz się.[…] Chcę, żeby każdy mógł być i był filozofem. I żeby „filozofka” brzmiało tak samo dostojnie jak „filozof". Chcę, żeby zdania z brzucha były ważniejsze niż zdania z głowy. (Małgorzata Halber, „Hałas”, Wydawnictwo Cyranka, Warszawa 2024)
Spektakl jest jednosobową opowieścią o próbie radzenia sobie z przebodźcowaniem i walce o osobisty spokój. Wykorzystuje do tego celu plastykę, animację lalek, słowo i muzykę graną na żywo.
Partnerzy: Wrocławski Teatr Lalek, Fundacja Lale.Teatr
Spektakl na motywach książki Małgorzaty Halber "Hałas"
Scenariusz, scenografia, reżyseria i wykonanie: Agata Kucińska
Muzyka: Sambor Dudziński (na żywo)
Agata Kucińska
100% Wrocławianka, absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie – Wydziału Lalkarskiego we Wrocławiu. Dyplom obroniła w 2005r. Zaraz po studiach podjęła pracę jednocześnie w macierzystej szkole teatralnej, gdzie obecnie pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego oraz we Wrocławskim Teatrze Lalek jako aktorka. Przez kilkanaście lat współpracowała z niezależnym Teatrem Ad Spectatores, gdzie miała możliwość wziąć udział w ponad 20 premierach a także zrealizować swoje dwa autorskie monodramy lalkowe „Sny” i „ Żywoty świętych osiedlowych”.
Gra gościnnie w Teatrze Polskim w Podziemiu w spektaklu „Planeta małp” w reż. Marcina Libera oraz Teatrze Muzycznym Capitol w „Blaszanym bębenku” w reż. Wojciecha Kościelniaka. Ponadto pracuje jako reżyserka teatralna. Ma na swoim koncie realizacje m. in. w teatrach w Warszawie, (Teatr Baj) Poznaniu(Teatr Animacji), Łodzi (Teatr Lalek Arlekin),w Landesbuhnen Theater w niemieckiej Saksonii, czy wielokrotnie w ukochanym Wrocławiu (Wrocławski Teatr Lalek, Teatr Akademii Sztuk Pięknych – przedstawienie dyplomowe). W swoich spektaklach zazwyczaj wykorzystuje teatr animacji i lalkowy. Współpracuje także przy spektaklach dramatycznych jako reżyserka lalek lub konsultantka scen animowanych. Wśród nich są „Dziady” w reż. Michała Zadary, (Teatr Polski we Wrocławiu), „Księgi Jakubowe” Eweliny Marciniak, (Teatr Powszechny w Łodzi), „Wielki Gatsby” Jakuba Roszkowskiego (Teatr Słowackiego w Krakowie), „Quo vadis” Wojciecha Kościelniaka, (Teatr Muzyczny w Gdyni).
Jest laureatką wielu nagród teatralnych.
Wśród nich:
- Nagroda Marszałka Województwa Dolnośląskiego (2009r.)
- Grand Prix Międzynarodowego Festiwalu Lalka też Człowiek (2010 r.)
- Dwukrotna laureatka Wrocławskiej Nagrody Teatralnej (2011 r.), (2019 r.)
- Nagroda im. Leona Schillera (2012 r. )
- Nagroda WARTO (2013 r.) przyznawana przez Gazetę Wyborczą,
- Nagrody w Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej
- Nagroda Henryk przyznawana przez Stowarzyszenie ZASP (2019 r.)
- Nagroda Diament Wrocławia (2023 r.)
Prywatnie kocha jeździć na nartach, pływać - na i pod wodą. Chętnie rzeźbi, maluje, szyje, robi na drutach. Lubi grzebać w ziemii i dbać o to, co z niej wyrośnie. Odpoczywa w ruchu lub w hamaku, chętnie też we własnym domu. Ostatnio coraz chętniej rozsmakowuje się w podróżach. Także zawodowo chętnie zagląda w nieznane miejsca, by tam podejmować twórczą współpracę. Bo lubi pracować,
Sambor Dudziński (właśc. Damian Dudziński–Dymek)
jest artystą totalnym: performerem, multiinstrumentalistą, kompozytorem, autorem tekstów, wokalistą, aktorem, lalkarzem, wynalazcą i showmanem. Jego sceniczna działalność łączy teatr, muzykę i elementy transowego rytuału, tworząc unikalne widowiska live. Wielokrotnie występował za granicą, m.in. w USA, Japonii, Niemczech, Finlandii, Francji, Danii, Rosji, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, na Węgrzech i w Rumunii. Na scenie posługuje się kilkunastoma instrumentami, łącząc live looping i improwizację. Gra na instrumentach klawiszowych (piano elektryczne, rhodes, organy, key-bass, melodyka), dętych (saksofony, klarnety), perkusyjnych, a także na licznych instrumentach etnicznych (duduk, sopiłka, didgeridoo, drumle, kalimba, berimbao, lira korbowa, ligawki, flety). Jego wokal obejmuje szerokie spektrum stylistyk – od jazzu i belcanto po śpiew etniczny i eksperymentalny. Tworzy muzykę teatralną, filmową, współczesna i wokalną, a także w nurcie jazzu, bluesa, popu i progresywnego rocka.
